เชียงใหม่ทั้งหนาวและเหงามาก…ตอนนั้นช่วง Christmas และก็เข้าใกล้ปีใหม่เขาไปทุกที…เห็นใครๆก็ทำการ์ด Tag กันใน Facebook ก็เลยอยากจะทำบ้าง ด้วยความหนาวและเหงาของบรรยากาศในเชียงใหม่ ก็เลยได้การ์ดใบนี้ออกมา…
ไม่รู้จะบรรยายอะไร..ยังไงก็ขอให้อย่าได้มีใครต้องอยู่คนเดียวเลย ไม่ว่าจะเป็นเทศกาลไหน หรือเป็นแค่เพียงวันธรรมดาๆวันหนึ่งก็ตามที…
….ถึงพ่อกับแม่…
พ่อครับ แม่ครับ ตลอด 22 ปีที่ผ่านมา เรามีเรื่องราวต่างๆนานามากมายที่เราได้เผชิญมาด้วยกัน ทั้งเรื่องใหญ่ เรื่องเล็ก เรื่องน่าสนใจ เรื่องไม่น่าสนใจ เรื่องสนุก เรื่องไม่สนุก และเรื่องอื่นๆอีกมากมาย และหลายเรื่องราวเหล่านั้นได้ได้หล่อหลอมเด็กคนหนึ่งขึ้นมา ….นิสัยหลายอย่างที่ดี…และแน่นอนต้องมีที่ไม่ดีเช่นกัน…และนิสัยไม่ดีอย่างหนึ่งที่ลูกคนนี้รู้สึกเสียใจมาตลอดก็คือ นิสัยที่ไม่ค่อยพูด มักจะนิ่งเงียบอยู่เสมอ จนทำให้ “พลาด” บางสิ่งบางอย่างไป ….
พ่อครับ แม่ครับ มาถึงตอนนี้นิสัยนิ่งเงียบนั้นก็ยังคงไม่ได้เปลี่ยนไปแต่อย่างใด แต่สิ่งที่แตกต่างไปจากที่ผ่านมา คือ วันนี้ ณ เวลานี้ ลูกคนนี้ต้องการจะแก้ไข “บางสิ่งที่พลาดไป” และได้แต่หวังว่า “สิ่งที่จะทำต่อไปนี้” จะช่วยบรรเทาความรู้สึกต่างๆในใจที่เก็บเงียบมาตลอดได้ลงบ้าง…ถึงแม้ไม่มากนักก็ตาม
พ่อครับ แม่ครับ ด้วยความนิ่งเงียบที่ลูกคนนี้เป็นอยู่ ทำให้ลูกคนนี้ไม่ได้ทำในสิ่งที่ลูกควรทำกับพ่อแม่ ลูกคนนี้แทบไม่ได้เอ่ยคำว่า “รัก” ให้พ่อกับแม่ฟังเลย… ด้วยความนิ่งเงียบที่ลูกคนนี้เป็นอยู่ ทำให้ลูกคนนี้ไม่ได้ “โอบกอด” พ่อกับแม่เลยสักครั้ง และด้วยความนิ่งเงียบนี้เอง ที่ทำให้ลูกคนนี้เสียใจมาตลอดว่า ไม่ได้ทำให้พ่อกับแม่รู้เลยว่า ลูกคนนี้รักพ่อกับแม่มากเพียงใด
พ่อครับ แม่ครับ ลูกคนนี้อยากบอกพ่อกับแม่ว่า กราบขอบพระคุณอย่างสูง สำหรับการอบรมดูแล และเลี้ยงดูจนเติบโตได้ขนาดนี้ ที่ทุกวันนี้ลูกได้เป็นอย่างที่เป็นก็เพราะพ่อกับแม่ ลูกไม่รู้ว่าจะทดแทนพระคุณนี้ได้อย่างไร ตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่ตั้งใจทำในสิ่งที่ทำอยู่ให้ดีที่สุด เพียงแค่หวังว่าสักวันกนึ่งลูกคนนี้จะกลับไปดูแลพ่อกับแม่ได้บ้าง พ่อจะได้พักผ่อน ไม่ต้องขับรถออกไปทำงานไกลๆทุกวัน แม่จะได้พักผ่อนไม่ต้องเหนื่อยทุกวัน…
พ่อครับ ขอบคุณที่สอนให้อดทน ขอบคุณที่สอนให้สู้ ขอบคุณที่สอนให้รับผิดชอบ ขอบคุณที่สอนว่าคนเราจะใช้ชีวิตอย่างไรให้มีค่า ขอบคุณที่ดูแลน้อง ขอบคุณที่ดูแลแม่ ขอบคุณที่เป็นตัวอย่างที่ดีตลอดมา
…..ลูกรู้ว่าการกระทำของลูกบางอย่างอาจจะทำให้พ่อเสียใจหรือรู้สึกว่าลูกไม่สนิทสนมกับพ่อ แต่ลูกอยากบอกให้พ่อรู้ว่า ลูกรัก เคารพและเป็นห่วงพ่อที่สุด เพราะพ่อต้องต้องทำงานหนัก พ่อต้องเดินทาง พ่อต้องต่อสู้กับอะไรต่อมิอะไรมากมาย เพื่อให้ได้มาซึ่งชีวิตที่ดีของทุกคนในครอบครัว ลูกขอบคุณพ่อมากที่ทำให้ลูกกลายเป็นเด็กที่มีความสุขมากขนาดนี้ ชีวิตลูกคนนี้จะดีไม่ได้เลย ถ้าไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากพ่อ ……พ่อครับ…ลูกคนนี้รักพ่อมากนะครับ
แม่ครับ ขอบคุณที่เลี้ยงดูมาตลอด ขอบคุณที่คอยให้คำปรึกษา ขอบคุณที่ช่วยเหลือทุกอย่าง แม่ทำให้ลูกรู้สึกว่า ลูกเป็นคนที่โชคดีมาก โชคดีที่มี “แม่” เป็นแม่ของลูก …. แม่ครับ…ลูกคนนี้รักแม่มากนะครับ
พ่อครับ แม่ครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลูกรู้ว่าลูกทำให้พ่อกับแม่เสียใจมามาก มาวันนี้ลูกอยากขอโทษในสิ่งที่ลูกทำลงไป ขอโทษในความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ขอโทษในความไม่เข้าใจ ขอโทษในความดื้อรั้นที่มี และขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ทำให้พ่อกับแม่เสียใจ
พ่อครับ แม่ครับ ลูกจากบ้านมาไกล และเนิ่นนานเหลือเกินที่ไม่ได้กลับไปดูแลพ่อกับแม่ มาถึงตอนนี้ลูกกำลังจะไปไกลกว่าเดิม ไกลกว่าที่เคยไกล …. ลูกคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ …. แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ลูกรู้ว่าพอ่กับแม่เป็นกำลังใจให้ลูกเสมอ ลูกจึงกล้าไป เพราะพ่อกับแม่สอนให้ลูก “เดิน” …..อีกไม่นาน ลูกกำลังจะ “เดินไป” เพื่อเก็บเกี่ยวสิ่งดีๆ เพื่อเตรียมตัวให้พร้อม และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ลูกคนนี้จะ “เดินกลับมา” มา…กลับมาดูแลพ่อ กลับมาดูแลแม่ กลับมาดูแลบ้านของเรา….ขอบคุณพ่อกับแม่ที่เป็นกำลังใจให้ลูกเสมอ ทุกครั้งที่ลูกรู้สึกท้อแท้ เหนื่อยอ่อน พ่อกับแม่มักโทรมาเสมอ มันเหมือนเป็นสิ่งที่เตือนให้รู้ว่า “เรากำลังทำเพื่อใคร?” …… หลังจากวางสาย…ความเหนื่อย ความท้อ มันก็เริ่ม….จาง…….หายไป…
พ่อครับ แม่ครับ ลูกต้องกราบขอโทษอีกครั้งที่ลูกไม่สามารถเอาชนะความนิ่งเงียบนี้ได้ ลูกยังไม่สามารถเอ่ยถ้อยคำดังที่กล่าวมาให้พ่อกับแม่ฟังได้ ก็ได้แต่อาศัยตัวหนังสือเหล่านี้แทนความในใจที่อยากจะบอก ก่อนหน้าที่จะลงมือพิมพ์ ในหัวมีเรื่องราวต่างๆมากมายที่อยากจะบอก แต่มาถึงตอนนี้ กลับไม่สามารถพิมพ์อะไรไปมากกว่านี้ได้ ไม่ใช่เพราะสิ่งที่พ่อกับแม่ให้มามันน้อยนิด แต่กลับตรงกันข้าม สิ่งนั้นมันยิ่งใหญ่และมากมายเสียจนลูกรู้สึกว่า ไม่มีถ้อยคำไหนจะมาบรรยายความรู้สึกนี้ได้ … คงบอกได้แค่เพียง 2 คำ…..2 คำสั้นๆง่ายๆ แต่ขอโทษลูกคนนี้ไม่เคยเอ่ยให้พ่อกับแม่ได้ยินเลย……..”รัก” …. “ขอบคุณครับ”
ถึงน้องชาย…..
เราห่างกันแค่ 2 ปี เราเล่นด้วยกันมาตลอด ช่วงเวลาสมัยเด็กที่เรายังเล่นด้วยกันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวพี่ชายคนนี้เสมอ และนั้นก็ทำให้พี่ชายคนนี้รู้สึกเสียใจ ที่วันหนึ่ง “เรา” จะต้องโตเป็น “ผู้ใหญ่” นั่นคงทำให้เราไม่ได้เล่นกันเหมือนเมื่อก่อน การกอดรัดฟัดเหวี่ยงคงน้อยลง การวิ่งเล่นกันคงน้อยลง การส่งเสียงเอะอะมะเทิ่งคงน้อยลง เราคงไม่ได้ตีลังกากันเหมือนเมื่อก่อน คงไม่ได้เล่นยิงปืนกัน และคงไม่ได้เล่นวิดีโอเกมส์กันเหมือนเมื่อก่อน ….
จำ ว.ด.อ.ก ได้ไหม?…จำ ปืนอัดลมได้ไหม?…จำนวมต่อยมวยได้ไหม?…จำลูกฟุตบอลได้ไหม?…จำเบส-กีต้าร์ได้ไหม?…จำจักรยานได้ไหม?… จำขนมลูกเต๋ากับถั่วกวนได้ไหม?….จำ….ได้ไหม?
อีกไม่นาน “เรา” จะต้องเติบโตไปเป็น “ผู้ใหญ่”….พี่ชายคนนี้อยากบอกน้องชายของพี่ว่า…ดีใจ และมีความสุข ตลอดเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน ขอบคุณที่ดูแลกันและกันตลอดมา ขอบคุณที่มีส่วนช่วยเติมเต็มให้ชีวิตพี่คนนี้สมบูรณ์ขึ้นมาได้ …พี่ไม่เคยเอ่ยคำว่ารัก อาจเป็นเพราะมันดูจั๊กจี้ ทั้งคนพูดและคนฟัง แต่ตอนนี้อยากบอกว่า พี่รักจั๊มมากนะ…หวังไว้เสมอว่าจั๊มจะต้องมีความสุข จั๊มเป็นน้องและเป็นลูกที่ดีมาตลอด จั๊มทำให้พี่ไม่ห่วงเลยถ้าพี่จะต้องทิ้งบ้านมาไกล เพราะพี่รู้ว่าจั๊มดูแลบ้านได้…จั๊มไม่เคยทำให้พี่และพ่อกับแม่ผิดหวังเลย….ขอบคุณนะ…ขอบคุณจริงๆ….
ปล. เมื่อถึงวันหนึ่งที่ลูกเดินกลับมา สัญญาว่าจะให้พ่อกับแม่ได้พักผ่อน ไม่ต้องห่วง “น้อง” ลูกสัญาว่าจะทำหน่าที่ “พี่” ที่ดี
ปล.2 ฝากบอกป้าอบด้วยว่าลูกรักและเป็นห่วงป้ามากเช่นกัน ขอโทษที่เคยดื้อ และขอบคุณที่เลี้ยงดูลูกมาจนถึงทุกวันนี้ หลังจากลูกกลับมา ลูกจะให้ป้าได้พักเช่นกัน….
ปล.3 บอกดิลกด้วยว่าคิดถึงมันมาก…
ปล.4 ฝากให้คุณพ่อดูแลแม่ด้วย
ปล.5 ฝากให้แม่ดูแลคุณพ่อด้วย
…..อันที่จริงแล้ว การบันทึกสิ่งต่างๆในชีวิตเรานั้น ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมากมายนัก นอกจากความขยันที่จะเขียนและขยันที่จะจดจำเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามา ไอ้ตัวเราเองก็คิดจะเขียนบันทึกมาตั้งนานแล้ว แต่ที่ผ่านมาก็มักจะเขียนไปได้แค่ 2-3 วัน ก็เลิก เหตุผลเพราะอะไรนั้น….จำไม่ได้แล้ว..(เออ..ก็อาจเพราะจำไม่ได้ ก็เลยไม่ได้เขียน) แต่..ก็ต้องขอบคุณไอ้เทคโนโลยีอันทันสมัย ที่แถวบ้านเรียกว่า internet ที่ทำให้การเขียนบันทึกดูดีและสวยงามมากกว่าการที่เราจะตวัดลายมือ(อันสวยงาม) ลงบนกระดาษขาวๆโล่งๆ…
…..แต่เหตุผลสำคัญที่สุดที่ลุกขึ้นมาทำบันทึกออนไลน์นี้ก็เพราะว่า…”ตัวข้ากำลังจะได้ออกไปท่องยุทธจักร!!!…เป็นครั้งแรก ฮ่า ฮ่าฮ่า..” ดังนั้นจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องทำบันทึกนี้เก็บไว้เพื่อเป็นที่ระทึก และยังเป็นเหมือนพิราบสื่อสาร ที่ข้าจะส่งข่าวและเรื่องราวต่างๆ ให้เสด็จพ่อ เสด็จแม่ และองค์ชายรอง ได้รับรู้ว่าการท่องยุทธจักรของข้านั้นเป็นเยี่ยงไรบ้าง
……นอกจากการบันทึกเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับชีวิตเราแล้ว ก็อาจจะมีบทความหรือเรื่องราวอื่นๆที่คิดว่าน่าสนใจมาแปะไว้ด้วย หลักๆก็คือเก็บไว้อ่านเอง ไอ้ที่ไม่หลักก็คือเอาไว้แบ่งให้คนอื่นอ่านด้วย
…..อีกอย่างหนึ่ง บล็อคนี้จะเป็นเหมือน Portfolio Online ของเรา ดังนั้นจึงจะมีงานเราโพสอยู่ด้วย ซึ่งใครที่สนใจก็พูดคุยกันได้ งานส่วนมากก็จะเป็นพวกงานที่เคยทำในห้องเรียน แต่จะพยายามทำงานใหม่ๆให้มากขึ้น
…..การใช้ภาษาในบล็อคนี้อาจจะอ่านยาก(เข้าใจยาก…เป็นผลมาจากการพูดจาไม่รู้เรื่อง) หรือบางคำอาจจะออกแนวพาภาษาให้วิบัติได้ ก็ขออภัยกระทรวงวัฒนธรรมมา ณ ที่นี้ด้วย ถือซะว่าอ่านสนุกๆล่ะกัน เพราะถ้าจะให้เขียนด้วยถ้อยคำอันแยบยล ประหนึ่งสารลากิจครั้นเมื่อยังศึกษาอยู่ชึ้นประถมสี่ เห็นทีข้าพเจ้าจะเอือมระอากับการเขียนเสียก่อน รวมทั้งผู้อ่านเองก็คงอดมิได้ที่จะพร่ำสถบกร่นด่าถึงการเขียนอันสละสลวยเกินควร…
…..สำหรับใครที่คิดว่าอยากพูดคุย หรือมีประเด็นน่าสนใจอยากแลกเปลี่ยนกัน ก็เมล์มาหรือว่าทิ้งคอมเม้นท์ไว้ได้ ยังไงจะพยายามมาอ่านและมาอัพเรื่อยๆ
